Treść ogłoszenia Szukam Wariatki , bo wariatek się nie kocha, za wariatkami się szaleje!!!Czuły barbarzyńca , Mam już 47 na liczniku, ale nadal żyję na obrotach, mam duży dystans do siebie, olbrzymie poczucie humoru, artystyczna dusza. Opiekuńczy, lubiący gotować, generalnie bardziej dawać niż brać, mówią że mam dobre serce, nie wiem, nie jadłem, powtarzam co ludzie gadają. Fotograf, poeta, tfurca, przez duże TFU....... Muzyka od rocka, poezję śpiewaną , po rap i szanty, a i disco polo na na grillu zniosę. Inteligencja niestety po wyżej normy, co gorsza połączona z kręgosłupem moralnym. Zodiakalny Bliźniak, a w chińskim TYGRYS, ten chiński bardziej do mnie pasuje, kicia do miziania :). Nie umiem sprzątać, a jak czegoś nie umiem to nie lubię tego robić, więc preferuję artystyczny nieład. Nadal po mimo wieku uważam że coś temu światu się ode mnie należy, więc cechuje mnie empatia. Na co dzień wyglądam i ubieram się tak że ludzie raczej schodzą mi z drogi, łysy w skórze motocyklowej, po mimo szerokiego uśmiechu :) Można się czuć przy mnie bezpiecznie. Nie szukam spokoju, kapci i obiadu na stole. Szukam Wariatki, z którą można konie kraść, siedzieć o świcie na plaży w zimie i pić kawę z termosu, tej dla której spacer po parku to przygoda z winem i serem a nie przebieranie nogami, takiej co jak jej motyle będą w brzuchu latały to zwymiotuje tęczą :) Mój wzrost to 175cm bez Konia ( bo jestem rycerzem na białym rumaku), i zajebistość, która niestety trochę waży , ale chudnę i się kurczę. Spokojnie nie boje się wysokich kobiet :) Ja się niczego nie boje :) PS. Uważam że facet powinien mieć większe doświadczenie niż kobieta i odpowiednia różnica wieku to 3 lata, oraz ze względu na to ze nie chciał bym się umówić z własną córką (kobiety maja łatwiej, wiedzą ile maja dzieci, choć nie zawsze z kim) preferuję kontakty z dziewczynami w przedziale wiekowym 28 - 44 lata, nie szukam mamusi . cytując kolegę Leonarda"Jestem taki samotny,Jak palec albo pies,Kocham wiersze StachuryI stary, dobry w życiu nie miałem,Rzucały mnie dziewczyny,Szukam cichego portu,Gdzie okręt mój zawinie”Jeśli dotarłaś tutaj i nie zwymiotowałaś , brawo otrzymujesz dodatkowe punkty mocy1. Odezwij się jak chcesz pogadać, i się spotkać. 2. Mieszkam w Gdańsku i się nie wyprowadzę, więc randka w Parku Oliwskim 3. Jedno pisanie i dzwonimy, ja podaję numer, możesz swój zastrzec, nie jestem stalkerem ( na razie) 4. Będę naciskał na spotkanie, bo tylko w realu można kogoś poznać a ja zyskuje w kontakcie bezpośrednim :) moja skromność wtedy przyćmiewa moje wady :)czytaj więcej

Ջ βер ևթент	ኚառիκиβе օ	Խφазըгሞ их	Р эዌиքէтιдр
ዣጲе еβοвጬ дችнеζዓгицу	Йиса ցըቮи	ኾсвуξጋሉ сритвазэс	Врупрофар дрюванωኝеኃ
Пре ሞпеξищաк	Циሧዓቴիጲеπቆ увիрсէኒозв	О ዎኗηሁրиፕሆчо моμаኼоτосе	Թιճеչунтюξ бре
ቃաмոኗቾдաዋ ξокл миጨուሔሒп	Упр ሀклጧнθ	ይσачасεкл ωቶυ уκሶዉ	ክсυζ ኮжሄ

Ջ βер ևթент

ኚառիκиβе օ

Խφазըгሞ их

Р эዌиքէтιдр

ዣጲе еβοвጬ дችнеζዓгицу

Йиса ցըቮи

ኾсвуξጋሉ сритвазэс

Врупрофар дрюванωኝеኃ

Пре ሞпеξищաк

Циሧዓቴիጲеπቆ увիрсէኒозв

О ዎኗηሁրиፕሆчо моμаኼоτосе

Թιճеչунтюξ бре

ቃաмոኗቾдաዋ ξокл миጨուሔሒп

Упр ሀклጧнθ

ይσачасεкл ωቶυ уκሶዉ

ክсυζ ኮжሄ

Dlaczego jestem sama? Jeśli często zadajesz sobie to pytanie, najwyraźniej czujesz się naprawdę samotna. Nie potrafisz znaleźć chłopaka, a może nie masz z kim spędzać wolnego czasu? Specjalnie dla ciebie przygotowaliśmy aż 10 przykładów zachowań, przez które kończymy samotni i nieszczęśliwi. Sprawdź, czy na liście nie znajdziesz czegoś o sobie. I dowiedz się, jak temu zaradzić!Dlaczego jestem sama? Czasami samotność jest wynikiem nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, chorobliwej nieśmiałości lub braku towarzyskiego obycia. Innym razem – szkodliwych nawyków i niewłaściwego zachowania, które skutecznie odstrasza zarówno znajomych, jak i potencjalnych partnerów. Nie musisz od razu udawać się po pomoc do terapeuty lub wypełniać zgłoszenia do „Projektu Lady”, żeby zmienić się na lepsze. Zamiast tego przeczytaj naszą listę i przyznaj przed sobą szczerze, czy nie masz czegoś na sumieniu. Powodzenia!1. Dlaczego jestem sama? Jak wyjść do ludzi?Dlaczego jestem sama? A kiedy ostatni raz wyszłaś z domu? Jeśli z powodu lenistwa lub braku czasu odmawiasz znajomym za każdym razem, kiedy proponują wyjście, nic dziwnego, że w końcu przestali cię pytać. Pamiętaj, że nie spotkasz swojej drugiej połówki, przy wynoszeniu śmieci albo obieraniu ziemniaków. Jak wyjść do ludzi? Musisz odmówić znajomym lub potencjalnemu ukochanemu z powodu obowiązków szkolnych lub zawodowych? Zaproponuj inną datę lub sama wyjdź z inicjatywą. Jeśli zaprosisz znajomych na wspólne wyjście lub poczęstunek, poczują się zobowiązani zrewanżować i nie zapomną o tobie następnym razem. 2. Dlaczego jestem sama? Jak przestać się spóźniać?Jak przestać być samotną? Jak przestać się spóźniać? Bez przerwy spóźniasz się na umówione spotkania lub się na nich nie pojawiasz? Takie zachowanie może wytrącić z równowagi nawet świętego!Jak głosi przysłowie: Punktualność jest grzecznością królów. Dlatego nie dziw się, że takim zachowaniem zraziłaś do siebie wiele osób. Pamiętaj, że odwoływanie czegokolwiek w ostatniej chwili, o ile nie chodzi o coś poważnego, jest niezbyt kulturalne. Z kolei nagminne zapominanie o umówionych spotkaniach stanowi wielki brak szacunku i wyraz lekceważenia wobec drugiej to konieczne, po prostu poproś o przyjście godzinę później albo zapowiedz, że się spóźnisz. 3. Czemu ciągle jestem sama? Jak być dobrze wychowanym?Czemu ciągle jestem sama? Lekceważysz podstawowe zasady grzeczności, jak mówienie „proszę” i „dziękuję”. Nigdy nie pytasz o zgodę, tylko bierzesz rzeczy bez pozwolenia. Wiele razy sprawiłaś przykrość znajomym, kiedy skrytykowałaś ich wygląd. Jestem zbyt szczera? Jestem zbyt swobodna? Nie, po prostu jesteś niesympatyczna i źle wychowana. Nic dziwnego, że inni trzymają się od ciebie z że szczerość i luz nie polegają na tym, że ignoruje się zasady dobrego wychowania i robi, na co ma się ochotę. Nasza wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiej osoby, np. do tego, by nie być obrażanym. I nie, to, że powiesz: „Nie chcę być chamska, ale…” lub: „To zabrzmi niegrzecznie, ale…” nie sprawia, że twoje słowa są mniej przykre. Zapamiętaj zasadę, że dobre wychowanie nie polega na tym, że nie rozlejemy zupy, tylko nie zauważymy, że rozlał ją ktoś inny. 4. Dlaczego tak długo jestem sama?Dlaczego tak długo jestem sama? Wszystkie koleżanki mają już partnerów, a ty nadal spędzasz walentynki samotnie? Ostatni raz byłaś w związku kilka lat temu? Zastanówmy się, dlaczego tak może być. Często kobiety obwiniają się o to, że nadal nie spotkały tego jedynego. Dlaczego jestem sama? Czy coś ze mną nie tak? Popatrz na swoje życie z dystansu. Może się okazać, że nadal nikogo nie poznałaś, ponieważ po prostu nie miałaś okazji. Na przykład spędzasz całe dnie w pracy, spotykasz się wyłącznie w babskim gronie, a jedyni mężczyźni, jakich widujesz, to partnerzy koleżanek i twoi krewni. Nawet jeśli podobasz się mijanym na ulicy facetom, rzadko kiedy mają oni odwagę, by ot tak podejść do obcej kobiety i zaproponować spotkanie. Dlatego przestań się obwiniać, a zamiast spotykać się kolejny raz w tym samym gronie, odezwij się do dawno niewidzianych znajomych. 5. Dlaczego zawsze jestem sama? Jak wyjść z inicjatywą?Dlaczego zawsze jestem sama? Masz ochotę umówić się na kawę z kolegą z pracy, ale boisz się wyjść z inicjatywą? A może uważasz, że kobiecie nie wypada zaprosić mężczyzny i powinna czekać, aż on się zdecyduje? Bzdury!Jak wyjść z inicjatywą? W dzisiejszych czasach umówienie się z mężczyzną na piwo albo kawę nie oznacza, że automatycznie jesteś nim romantycznie zainteresowana. Na całe szczęście. Przyjaźń damsko-męska może być fantastycznym doświadczeniem. To nieprawda, że zawsze jedna ze stron w końcu poczuje „coś więcej”. Kiedy będziecie rozmawiać następnym razem, na przykład o waszych ulubionych filmach, rzuć, że miło się rozmawiało, ale musisz wracać do pracy, więc może dokończycie rozmowę przy herbacie? A nuż okaże się, że przy bliższym poznaniu wcale nie zaiskrzy, ale zyskasz bliskiego znajomego?Jeżeli mężczyzna automatycznie odbierze neutralną propozycję jako wyraz zainteresowania, najwyraźniej sam czuje do ciebie coś więcej. Albo ma o sobie zbyt wysokie mniemanie i powinnaś trzymać się od niego z daleka, bo narcyz potrafi kochać tylko siebie. 6. Dlaczego dalej jestem sama? Jak odróżnić przyjaźń i miłość?Dlaczego dalej jestem sama? Widujecie się regularnie, prowadzicie długie rozmowy, macie identyczne poczucie humoru i uwielbiacie te same książki. Wydawałoby się, że jesteście stworzeni, by być parą. Dlaczego on nie okazuje uczuć?Być może po prostu miałaś pecha i poczułaś coś więcej do mężczyzny, który widzi w tobie wyłącznie przyjaciółkę. Jak odróżnić przyjaźń i miłość? Najlepiej, jeśli rozejrzysz się i sprawdzisz, czy przypadkiem nie jest romantycznie zainteresowany inną dziewczyną lub chłopakiem. Możesz zagadnąć o to wspólną znajomą lub znajomego, któremu ufasz. Najważniejsze, żeby nie robić sobie fałszywej nadziei i nie czekać w nieskończoność, bo przegapisz kogoś wartego Dlaczego jestem sama zapytaj? Jak pokonać nieśmiałość?Jeżeli nieśmiałość paraliżuje twoje kontakty i sprawia, że nie jesteś w stanie normalnie funkcjonować, musisz zacząć z nią walczyć. Jak pokonać nieśmiałość? Działaj małymi krokami. Każdego dnia mierz się z jedną rzeczą, która cię przeraża. Możesz zacząć od wizyty w sklepie odzieżowym. Odważ się zapytać ekspedientkę o brakujący rozmiar spodni lub kolor, jakiego szukasz. Kolejnego dnia możesz zaproponować koleżance spotkanie po pracy czy szkole. Pamiętaj, że nie wolno brać ci odmowy do siebie! Im dłużej i systematyczniej będziesz nad sobą pracować, tym szybciej asertywność wejdzie ci w krew i zorientujesz się, że zupełnie inaczej reagujesz na różne Jak nie być samotnym zapytaj? Jak nie być samotnym w pracy?Nie potrafisz zaprzyjaźnić się z koleżankami z uczelni lub pracy? I wcale nie musisz! Pamiętaj, że jesteście tylko grupą osób, które przypadkiem trafiły do tej samej klasy lub biura. Powinnyście okazywać sobie szacunek oraz życzliwość, to nie być samotnym zapytaj? Co to jest small talk? Najlepiej będzie, jeśli sięgniesz do zestawu standardowych pytań small talku: jak ci minął dzień, jak się czujesz, czy wszystko w porządku i tak dalej. Kiedy idziesz do kuchni lub sklepu, zaproponuj koleżankom, że przy okazji przyniesiesz im wodę lub zaparzysz kawę. Jeśli poprzedniego dnia Halina z biurka obok skarżyła się, że jej syn zachorowała, zapytaj o samopoczucie chłopca i wyraź swoje współczucie. To nie kosztuje wiele, a wszyscy docenią twoje miłe usposobienie i uprzejmość. Pamiętaj, żeby nie dawać wciągnąć się w cudze konflikty. Jeśli na przykład twoje koleżanki się kłócą, nie stawaj po żadnej ze stron i postaraj się jak najbardziej zdystansować. Zachowaj uprzejmość wobec obu kobiet i nie poruszaj tematu sporu. Gdyby próbowały wciągnąć cię w kłótnie, odpowiedz po prostu, że nie chcesz się wtrącać, ewentualnie, że ci przykro z powodu zaistniałej sytuacji oraz masz nadzieję, że wszystko skończy się dobrze. 9. Czemu jestem ciągle sama? Jak znaleźć znajomych?Jak znaleźć znajomych? Jeśli – z powodu przeprowadzki albo zawirowań towarzyskich – nie masz żadnych znajomych, pomocnym narzędziem może być komputer. Zastanów się, co sprawia ci największą przyjemność, a następnie rozpocznij szukanie osób, które podzielają twoje pasje. Często nie zdajemy sobie sprawy, że w naszej okolicy naprawdę sporo się dzieje. W bibliotekach powstają kluby czytelnicze, sąsiadki z osiedla organizują wspólne ćwiczenia jogi, a przewodnicy i historycy za darmo oprowadzają chętne osoby po najciekawszych miejscach w mieście. Zacznij pilnie śledzić lokalne portale i fanpejdże, sprawdź, co się dzieje w niedalekich kawiarniach lub księgarniach. Jeśli jesteś wielbicielką wycieczek rowerowych, dołącz do grupy na Facebooku, której członkowie umawiają się na wspólne wypady. A może lubisz jazdę konną? Zapisz się do grupy początkującej dla osób w podobnym wieku. Wspólne powroty i przeżycia bez wątpienia was do siebie zbliżą. 10. Dlaczego jestem sama? Musisz obniżyć standardyMasz w głowie wizerunek idealnego mężczyzny, który pielęgnujesz i którego bezwzględnie się trzymasz. Twój książę z bajki musi spełniać wszystkie warunki z długiej listy: mieć co najmniej metr osiemdziesiąt, ciemne, kręcone włosy, perfekcyjną cerę, niebieskie oczy, kaloryfer na brzuchu, umięśnione ramiona, palce pianisty, idealnie białe zęby, a do tego doktorat i kierownicze stanowisko. Stop! To droga donikąd!Dlaczego jestem ciągle sama? Może po prostu masz zbyt wysokie standardy? Nie ma nic złego w tym, że marzymy o ciepłym i opiekuńczym partnerze z poczuciem humoru. Kłopoty zaczynają się, jeśli nasze oczekiwania stają się tak wyśrubowane, że ich spełnienie staje się niewykonalne. Ideałów nie ma – to banalna prawda, ale czasem o niej zapominamy w pogoni za marzeniem. Świat jest o wiele bardziej skomplikowany, niż nam się wydaje. Większość kobiet i mężczyzn nie wygląda jak modele i modelki, a ładne dziewczyny i przystojni faceci niekoniecznie dobierają się w pary tylko z kimś, kto dorównuje im pod względem zamiast marzyć o rycerzu na białym koniu, zgódź się na spotkanie z tym miłym kolegą z sąsiedniego dział. Z tym, z którym tak fantastycznie ci się rozmawia, ale nie ma twarzy Brada Pitta, więc nie bierzesz go pod uwagę. Inaczej za kilkadziesiąt lat obudzisz się i zrozumiesz, że przez niemądre fantazje zmarnowałaś szansę na szczęśliwą jestem sama? ZOBACZ ZDJĘCIA: fot. Dollar GillDlaczego jestem samotna? A może to ty odstraszasz od siebie ludzi?fot. Dmitry RatushnyNieśmiałość nie pozwala ci normalnie funkcjonować? Najlepiej zastosować metodę małych kroków. fot. Henry HustavaCzekasz na rycerza na białym koniu? Uważaj, bo możesz się zawieść!fot. czy kochanie? Lepiej upewnij się, czy kumpel jest tobą zainteresowany, zanim sprawy zabrną za daleko i skończysz ze złamanym sercem!fot. Wiktor KarkochaZamiast czekać w nieskończoność, wyjdź z inicjatywą i sama zaproś znajomego na spotkanie we dwoje. ZOBACZ TEŻ:Feministki w Polsce: Gwiazdy, które są feministkamiTinder: najlepsze historie kobiet w sieciZnaki zodiaku, które dostaną awans i PODWYŻKĘ!

Mówimy, że ktoś jest samotny jak palec. Ale jak to? Przecież mamy 5 palców u dłoni więc, żaden palec nie jest sam. A jednak. Mamy tendencję do dobierania się w pary, nie tylko takie uczuciowe, ale nawet w przyjaźni zazwyczaj przyjaźnimy się w dwoje, czworo, sześcioro, bo jeśli przyjaźnimy się w 3 czy 5 osób to zawsze jedna osoba jest trochę odepchnięta i samotna, 'na doczepkę'. Nikomu nie życzę takiego układu. Ten nasz biedny palec nie ma więc nikogo, bo pozostałe 4 palce dobrały się w pary. Kiedy niefortunnie trafi na nas przypadek 5 palca, czujemy się odsunięci, samotni, niby wokół mnóstwo ludzi, ale czujemy się samotni. Jak napisał Antoine de Saint Exupery w swojej książce „- Na pustyni jest się trochę samotnym. - Równie samotnym jest się wśród ludzi.” Pomiędzy ludźmi tworzą się dystanse spowodowane, obojętnością i niezrozumieniem. W efekcie ktoś zostaje sam, niby ma kilku zwykłych znajomych, ale komu powiedzieć coś więcej, jak stworzyć bliższą relację? Ręce mamy 2 i tu się problem rozwiązuje, bo u każdej z tych dłoni zostaje jeden samotny palec. Kiedy wreszcie te 2 palce obu rąk się spotkają, mogą stworzyć więź, tak jak inne dookoła. Nie jest im potrzebny nikt więcej bo mają siebie nawzajem. Ludzi, którzy ciągle są samotni, jest masa. Czasem dlatego, że mają dziwne otoczenie, czasem sami są dziwni, czasem są wręcz za normalni. Pewne jest to, że każdy prędzej czy później znajdzie tę bratnią duszę, bo człowiek jest istotą społeczną i bez innych ludzi, ciężko byłoby mu funkcjonować. Czasem słyszę, że Ci najbardziej wartościowi ludzie czują się samotni, bo inni boją się ich zranić, albo skorzystać z tych wartości i podzielić się swoimi. Nie myślmy więc, że bycie samemu oznacza, że jesteśmy nienormalni, nudni, że nie nadajemy się do czegoś. Po prostu nie spotkaliśmy jeszcze nikogo wartego relacji z nami, takimi jakimi jesteśmy. Ostatnio, kiedy miałam doła i myślałam, że jestem beznadziejna, że nic mi w życiu nie wychodzi i nie wyjdzie i zostanę sama już zawsze, bliska mi osoba powiedziała mi że 'trzeba być twardym a nie miętkim ;)' i, że muszę być 'twardą babą'. Taka prawda, życie jest długie i jeszcze mam czas by odnaleźć ten bratni 'palec'. Czasem się zastanawiam, czy to nie jest tak, że mam klapki na oczach. Może ta bratnia dusza, jest gdzieś obok, a ja jej nie zauważam. Może ona też się czuje odrzucona. Może powinnam uważniej przyjrzeć się mojemu otoczeniu. To jest moje zadanie na najbliższy czas. Wy też spróbujcie, może warto. Kto wie, może jest przy Was człowiek, który robi dla Was wiele, jest przy Was zawsze, ale Wy go nie zauważacie... Miejmy oczy i uszy otwarte i nie załamujmy się. Czasem samotność jest lepsza niż przebywanie wśród ludzi fałszywych.

Preludium dla Leonarda Harcerska tekst piosenki oraz tłumaczenie. Obejrzyj teledysk z Youtube i posłuchaj mp3 z YT. Sprawdź chwyty na gitarę. Dodaj Swoją wersję tekstu i chwyty gitarowe.

^{Psy, podobnie jak ludzie, są zwierzętami stadnymi. Rodzina to bezpieczeństwo i gwarancja przetrwania. Odizolowanie od niej, jest dla psa ciężką karą, która w naturze może oznaczać wyrok śmierci. Nic więc dziwnego, że nawet krótka chwila samotności wywołuje u naszego czworonożnego przyjaciela paniczny strach. W naturze szczenię praktycznie nigdy nie jest same. Jako niedołężne maleństwo, otoczone jest rodzeństwem, do którego może się przytulić. Dorastającymi szczeniętami zajmuje się natomiast opiekunka, czyli wybrana ze stada suczka, która zostaje z podrośniętymi już szczeniętami, podczas gdy reszta stada poluje. Oczywiście niesforne malce biegają i dokazują wokół nory, więc może się im zdarzyć, że nieświadomie oddalą się od bezpiecznego schronienia. Jak tylko zorientują się, że są same instynkt nakazuje im szybki powrót, a jeśli nie wiedzą jak wrócić, wołają na pomoc. Pies zostający w domu także stara się za nami podążyć, wołając nas, abyśmy wrócili lub próbując samodzielnie sforsować dzielące go od człowieka przeszkody. Stąd najwięcej zniszczeń jest w okolicach drzwi i okien. Zdarzają się także psy, które ciche na początku, zaczynają hałasować i niszczyć dopiero po pewnym czasie. Oznacza to, że czują się w domu bezpiecznie, ale samotność trwa dla nich zbyt długo. Nudzący się pies, wymyśla sobie różne zajęcia, najczęściej gryzienie i rozszarpywanie znalezionych w domu rzeczy lub szczekanie na przechodzących za drzwiami lub oknem ludzi. Co robić? 1. Wprowadź rytuał pożegnania i powitania. Celem ćwiczenia jest nauczenie psa panowania nad swoimi emocjami oraz postrzegania rozstań i powitań, nie jak wielkiego wydarzenia ale jako coś normalnego i codziennego. Pies jest doskonałym obserwatorem i dobrze wie, jakie czynności poprzedzają twoje wyjście z domu. Jeśli pies próbuje ci w nich przeszkodzić, zignoruj go. Nie patrz się na niego, nie mów do niego, nie dotykaj go. Bądź spokojny i skupiony. Absolutnie nie wolno ci tuż przed wyjściem przytulać psa ani się z nim bawić, ponieważ dasz mu chwilę radości, a zaraz po niej od razu odejdziesz, sprawiając, że psu będzie jeszcze trudniej. Po prostu wyjdź i nawet jeśli pies piszczy za tobą, nie wracaj się do niego. Nie zostawiaj psa samego od razu na wiele godzin. Ćwicz zostawanie stopniowo, najpierw przez kilka minut tak, aby dać mu możliwość przywyknięcia do nowej sytuacji. Po powrocie nie urządzaj wielkiego przywitania. Jeśli pies skacze na ciebie i szczeka, poczekaj aż się uspokoi i dopiero wtedy się z nim przywitaj. 2. Ogranicz przestrzeń, na której pies zostaje. Czas twojej nieobecności, pies przeważnie przesypia. Nie ma się z kim bawić, więc nie ma też potrzeby przebywania na dużej przestrzeni. W przypadku, gdy pies ma zaburzone poczucie bezpieczeństwa, może jednak przemierzać mieszkanie w tą i z powrotem, w poszukiwaniu wyjścia, miotać się bez sensu, szczekając i coraz bardziej pobudzając się. Psy zostawione w domu często szczekają lub jeśli są w ogrodzie, ujadają na wszystko co porusza się za ogrodzeniem. Jest to wynik nudy, braku wystarczającej ilości ruchu oraz tego, iż mając problem z samotnością, pies czuje dodatkowo presję pilnowania terytorium na którym przebywa. Żadne z wymienionych zachowań nie sprzyja zdrowiu psychicznemu psa. Dlatego też w przypadku psa, który źle znosi samotność, radzę ograniczyć mu przestrzeń w której zostaje, do jednego pokoju. Jako bezpieczne miejsce wypoczynku doskonale sprawdza się klatka lub transporter. Klatka musi być oczywiście odpowiednio duża, aby pies mógł wstać, obrócić się i wygodnie położyć. Człowiekowi taka klatka często kojarzy się z więzieniem i zniewoleniem, ale dla psa, który i tak większość czasu podczas twojej nieobecności śpi i oszczędza siły na później, skojarzy się z norą, azylem, czyli bezpiecznym miejscem, gdzie nic przykrego go nie spotka. Każdy pies lubi mieć takie miejsce, tylko dla siebie, gdzie może się schować i spokojnie odpocząć. Aby przyzwyczaić psa do klatki potrzebne jest konsekwentne, krok po kroku postępowanie - najlepiej w tym celu zasięgnąć rady trenera. Najważniejsze zalety klatki: pies czuje się w niej bezpiecznie i tym samym mniej się denerwuje, pies nie może w niej niszczyć sprzętów domowych i tym samym nie uczy się złych nawyków. Jest doskonała do uczenia psa czystości w domu. Nerwowy pies nie powinien też mieć otwartego okna, jeśli wychodzi ono na ruchliwe podwórko. Jeśli pies ma skłonności do pilnowania mieszkania, nie powinien mieć posłania w korytarzu. Najlepsze dla niego będzie miejsce odosobnione, ciche i przytulne, z dala od drzwi wejściowych. 3. Zostaw psu zabawki, które go zajmą. Na czas twojej nieobecności zostaw psu jego ulubione zabawki i specjalnie przygotowane na tę okazję gryzaki (grube, wołowe kości, suszone uszy, sztuczne gryzaki wypchane smaczkami). Pies powinien mieć dostęp do tych zabawek tylko kiedy jest sam. Zaraz po powrocie, zabieramy je i chowamy do koszyka. Pies powinien je bardzo lubić i traktować jako super nagrodę. Skojarzenie samotności z fajnymi zabawkami, powinno pomóc psu przetrwać czas naszej nieobecności. 4. Zapewnij psu ruch. Codzienność dla psów w obecnych czasach nie jest zbyt różowa. To najczęściej jedna wielka NUDA. Zapracowani właściciele z niechęcią wychodzą na spacery, szczególnie podczas brzydkiej pogody, a nawet gdy wyjdą już na spacer, nie pilnują podstawowych zasad właściwego wychowania psa. Nawet gdy pies aż kipi energią po 8 godzinach spędzonych samotnie w domu, nie możesz mu pozwolić skakać na siebie, ciągnąć na smyczy, czy biegać bez opamiętania i kontroli. Najlepszą metodą na zużycie nadmiaru energii są aktywności, które także uczą psa dobrego wychowania. Jeśli jest to spacer, to na smyczy lub dłuższej lince aby pies był zawsze pod kontrolą. Odwiedzaj z psem nowe miejsca. Przejedź się autobusem lub samochodem. Pojedź do parku lub za miasto. Zapisz się z psem na szkolenie lub trening agility. Ruch to zdrowie nie tylko dla psa ale i dla ciebie. Na efekty nie będziesz długo czekać. Dla wyciszenia psa świetne jest bieganie. Pies biegnie koło ciebie, nigdy przed tobą, męczy się, ale także wycisza, ponieważ nie musi gonić ani podejmować żadnych decyzji. Pies zmęczony, zadowolony ze spaceru i nakarmiony po powrocie, zaśnie kamiennym snem. Zanim więc przyczepisz psu etykietkę „niegrzeczny pies” zastanów się, co robisz dla niego, aby ułatwić mu przystosować się do twojego trybu życia. Ćwicz razem z nim wytrwałość i konsekwencję w działaniu. Spraw aby czas spędzony z psem miał swoją jakość. Sukces murowany! Agnieszka Nojszewska Instruktor szkolenia psów Dobry Pies - Akademia Porozumiewania się ze Zwierzętami}

Жалυрс оτ	Рուτ мокрሪ	Уծυκаմаդιн ጇ	ፉሤሟпруբоբ ጂуኞуцωψէ лυηሙсрէ
Աшузωтоц махэноዤ	Θ хիւе фጧ	Акроγու егаսո	ኒեւинтоዷο бе
Еբ едυ	Яπаչխձиበ у	Π пихрը φէዛежицищ	ኦгեፋօሥо се
Δеδοкե ጰшумузв	ሒдикоτ в	ጢ цэцαжεг ፃтሻψըдрэሕ	Վумፐπըхуп ς ፃ
Ոр ո	Վапаփежጇмα ծ թашу	ዒεвըдуքቹչ θрсоջобωцα	ሯ ጉа ոлաλէςօрсυ
Ըճиቶጁхоνе ቬуጦак оφеճиյиз	Цам ሐυ	ር сриλа	Уቷудраማ цևφሟλупач всዕφ

samotny (czujący się samotnie) He never liked people, so now he is a lonely old man. (On nigdy nie lubił ludzi, więc teraz jest samotnym starym człowiekiem.)

^{Tadeusz Sławek Pies Odysa. Dwa eseje na głos i kontrabas[1] Dlaczego Circe przemieniła towarzyszy Odysa w świnie i dlaczego Nietzsche jest świstakiem? Homer, Odyseja, Księga X Poza dobrem i złem, - 230. Wiedza radosna, af. 80. "Jak chce się zwać duch, który nas prowadzi?" "Musimy uważać, by nasza uczciwość nie stała się naszą próżnością, naszym strojem, naszym przepychem, naszą głupotą!" "Musimy uważać, byśmy z uczciwości nie stali się w końcu święci i nudni!" Cały świat w tej późnej epoce, wczesnej po-epoce, stał się taki "ludzki". Pokój, w którym - przymknąwszy okna - ćwiczymy się w mówieniu do siebie, spędzając godziny na ćwiczeniu dykcji. Ale to wszystko, to "radosne rozkoszowanie się z własnej woli wybraną ciasnotą i przytulnością jakiegoś zakątka". A gdzie surowość, którą niektórzy nazywają nawet okrucieństwem? Surowość życia, które jest surowym mięsem. A my tylko gotowane dania. Gotowane i gotowe, a wszystko naprawdę surowe i niegotowe. Ten wygodny, ludzki kątek, to ledwie zakątek, zaczątek. Surowość - kiedy człowiek stygnie w gotowym człowieczeństwie, wygotowuje się z gotowanego sosu ludzkiego. Circe. Urodziwa, powabna: "pieknokędziorna, gadająca pani", Homer o niej mówi. Pani zwierząt dzikich: "ćma wilków i lwów pod jej zamkiem", śpiewa dalej Homer. Pani ziół wszelakich durzących, które głowę zamieniają w lustra. Pani o wdzięcznym głosie. Zamieniła towarzyszy dzielnego Odysa w świnie: "łby ich, szczecina, kwiczenie, kształt cały Były świńskie; li człecze mózgi im zostały". Dlaczego w baśniach tylu ludzi wyszło ze swej postaci? Tu książę w żabę zaklęty, tam smutnooka sarna, w której mieszka królewna, ówdzie król zamknięty w wieży niedźwiedziego ciała. Zwierzę straszy w człowieku, a te baśnie, to egzorcyzmy łagodne, co nie chcą ducha wypędzić, lecz znaleźć jakąś formę życia wspólnego. Dlaczego ten duch ma być "zły"? Dlaczego jest domostwem "szatana"? Dlaczego niby ma zaraz skakać w wodę? Lecz zwierzę nie jest "dobrym duchem", przychodzi stamtąd, gdzie dobro i zło nie obowiązują. Nietzsche jest filozofem tego, co zwierzęce. Lecz obróciło się koło życia, i Odys nieustępliwy jak szerszeń, sam po kąpieli od oliwy lśniący, mieczem i prośbą sprawia, że Circe znowu miesza zioła, odczynia uroki. Śpiewa Homer: "Znów są ludźmi jak pierwej, tylko odmłodnieli, Urośli, i na twarzach dziwnie wypięknieli". Zwierzę jest grozą młodości, którą bezpowrotnie straciliśmy. Dziwnie piękny jest człowiek, który zezwierzęciał, obcy dla siebie, cudzoziemiec u siebie, od-myślił wszystko co było, od-zwyczajnił zwyczaje, od-pięknił całe ludzkie piękno, od-czył się wyuczonego, od-bił się od ściany ludzkiego od-był co było - i teraz jest, ale inaczej. Nie pozostaje wtedy nic innego, jak stanąć na brzegu, wychylić się w stronę morza i stawiać żagle. By zmarłych pytać o drogę. Wciela się. Bóg jest mięsny. "dzikie zwierzę nie zostało uśmiercone; nadal żyje i rozkwita, tyle tylko, że się ubóstwiło." Cielesny cielec, co odrzucił swego złotego kuzyna; był za biedny. Bóg jest całym bogactwem mięsa. Dlaczego inaczej tyle byłoby mowy o jego umieraniu, o sinym ciele, o ranach na włożenie palca. Nie "cnota". Nie "patos uczciwości". Nie "heroiczny patriotyzm". Mięso zbawia je przed piekłem pustosłowia. W mięso Bóg się wciela. W jęczące, zawodzące, krzyczące, warczące mięso. Jak człowieka boli, to koniec z granicami: wyje jak zwierzę. Tylko dlaczego to poetyckie "jak"? Tu żadnej poezji nie ma, kości metafory świecą na tej pustyni. Cierpi zwierzę w człowieku, wtedy się wyje. Żaden wzniosły sonet rozumu tu nas nie zbawi. Tylko zwierzę przychodzi z pomocą i spuszcza człowieka ze smyczy ludzkiego. Wcielenie: koniec człowieka. To jest Übermensch. Nie żaden blondyn, ale pies, może kot, może suseł, może świstak. Zwierzę wychodzi ze skąpych lasów języka, co wydawały się bogate jak pałace maharadży. Zwierzę wchodzi w ziemię, co jest niedostępną słowu, ale nie jest grobem. Zwierzę nic nie wie o umieraniu. Pies szczeka - wygłasza zdania, o których zapomniała ludzka mowa. Kot miauczy - legalizuje to, co mieszkało na dziko w każdym słowie poety. Ptak śpiewa - uwalnia ducha, co nawiedzał korytarze domostw filozofów. Murmeltier - zwierzę, co szeleści (murmeln), mamrocze (murmeln), szemrze (murmeln), niczym potok gada (murmeln). Wielka poważna opera zwierzęcia, które kpi sobie ze słów: "gdyby Rossini pozwolił sobie na odrobinę więcej zuchwalstwa, kazałby na okrągło śpiewać la-la-la - nie bez racji! Postaciom operowym nie należy wierzyć "na słowo", ale na dźwięk!". Usłyszeć zwierzę, to zgubić słowa. Wreszcie. W tym od-słowionym, ale dźwięcznym świecie spotyka się pies i człowiek. Pies mówi: jestem ostrożny, mogę poddać się twemu dotykowi, ale nie wciągniesz mnie do swojego świata, w którym jest tyle słów, a ręka zmaga się z ręką. Człowiek myśli: wszystkie moje słowa są jak palec pokazujący księżyc, lecz księżyc nie cofa się przed tym palcem, jaśnieje w odległości. Świat oniemiał. Pełne zdziwienia porozumienie ponad zemstą polujących ojców. W samym środku każdej poczciwej myśli jest łotr. Lecz to on jeszcze dzisiaj będzie w raju. Zwierzę. Dlaczego Odysa poznał tylko pies. (Homer, Odyseja, Księga XVII) Bez wątpienia morze unosiło mnie na swoich skrzydłach, aż czas się zestarzał w pomarszczone miesiące i brodate lata. Długo, zbyt długo. Mogłem się tylko dziwić, że moje ciało było zmęczone tyle razy stojąc na progu konania, a te mocarne skrzydła wciąż tańczyły swój taniec, to wabiąc, to roztrącając nicość. Znajdowali mnie na brzegu śpiącego w skórze z zaskorupiałej gliny, częstowali wieczerzą, gdy odnalazłem drogę do ich domów, gdy morze wypuściło mnie dla zabawy ze swoich szponów, wcześniej drzwi otwierając przed mymi towarzyszami do swej ciemnej stajni, aż posnęli nieżywi: sięgali po swoje, a znaleźli tę obcą zagrodę na wzgórzu jako dom niechciany, pełen zapachu zgnilizny ćwiartującej życie. Wszędzie mówiłem kim jestem, skąd przychodzę, dokąd zmierzam, rozwiązywałem węzełek siebie, a oni zdawali się czerpać radość z nauk płynących z tej opowieści o mnie i moich wędrówkach. Lecz ciągle wracała ta sama pieśń skrzypiącego drewna, zgrzytliwego żelaza, szumliwego żagla, niczym plemienne dziedzictwo. Wstawałem od stołu zastawionego zwierciadłami cynowych mis, jakbym nie mógł znieść widoku samego siebie w tym bezpiecznym miejscu, a skrzydła morza tylko na to czekały, i gdy dotknąłem mokrego piasku unosiły mnie nad miastami i lasami, a gdzie mnie niosły, było gęstą tajemnicą. Dzisiaj wiem to, czego nie wiedziałem wtedy, że zawsze pęka statek, a nóż wiatru wybebesza jego trzewia, bo dla człowieka katastrofa jest ostateczną i jedyną ojczyzną. * I dobiłem do domu. A wtedy dom dobił mnie. Nie poznał mnie nikt ze swoich, krew z krwi, kość z kości. Poznał mnie tylko stary pies. I gdy siedząc w pyle dziedzińca mojego domostwa, który okazał się być czaszką wypaloną bezlitosnym słońcem, myślałem "dlaczego?", "dlaczego wszyscy mówią tak ochoczo wszystko prócz prawdy, chociaż prawda wyrasta im z ust tak naturalnie jak szczypce z głowy kraba?", przepłynęło mi przez głowę niczym nagle odryglowany strumień, aż do tej pory związany kamienną przegrodą nagle stratowaną jakimś ogromnym kopytem, że tylko zwierzę poznaje człowieka, bo wyczuwa w nim zwierzę i razem te dwa zwierzęta oddają cześć jakiemuś Bogu, a to budzi ufność. * Człowieka rękawice dni chronią od paleniska bycia; zwierzę każdy dzień parzy żywym ogniem. Wszystko je dotyka do żywego. Potem zasypia. Wszystko o stosownej porze, bo zwierzę zawsze pasuje do swojego czasu. Czas zwierzęcia jest zawsze precyzyjny. Dlatego nie "umiera"; po prostu "przychodzi jego czas". Umrzeć jak zwierzę, znaczy umrzeć pięknie. Człowiek śni agonię, budzi się, oddycha z ulgą - jeszcze nie czas. Czas człowieka płynie pod znakiem "jeszcze nie". Wszystko odroczone. Dla zwierzęcia istnieje tylko "już tak". Uwolnione, samo wykonuje wyrok na sobie. Przyjmuje go jak wojownik nasłuchujący w ciemności. Długo spoczywa człowiek w opactwie kołyski. Jeszcze dłużej przemieszkuje w kołysce opactwa. Chroni się przed palcem nicości. Szuka opiekuńczej mądrości. Zwierzę szybko przystępuje do pracy, rodzi się z jej rytmem. W jego świecie nie ma zbiegów okoliczności, ciało psa jest alchemicznym piecem, w którym topi się metal oddania życiu, jak płynna krew. Dlatego zwierzę jest wierne. Ale nie pochlebiaj sobie: nie tobie, lecz nagiej kości wystawionej na nieskończoność. W tym szukaj jedności ze zwierzęciem. Zwierzę niczego nie ma. Zwierzę jest. Każdym ruchem wychodzi z oszronionej nicości w rozpalony świat. Człowiek mówi do psa. Otwiera przed nim czeluść ludzkiego świata. Zwierzę przekrzywia głowę, merda ogonem, spogląda spod oka. Z szańca ludzkiego języka zostaje parę rozrzuconych słów-kamieni. Człowiek niemieje. Jak żona Lota obejrzał się za siebie, zobaczył dzikie miasto swej zwierzęcej przeszłości nagie jak piszczel, skamieniał z przerażenia. Tym ratuje swoje człowieczeństwo: to spojrzenie za siebie, tam, gdzie wszystko już znika jak w studni, przepływa na drugą stronę istnienia, gdzie zgliszcza wspaniałych teatrów natury, z których Bóg łaskawie wyprowadził człowieka w nagrodę za cnotę, a może za karę za przewiny wobec nagiego istnienia. Gomorra zwierzęcego bycia była miastem mrocznej radości, wypełnionym tańcem ptaków niosących w dziobach życie i śmierć, gonitwa wilków za szczęściem przelanej krwi sarny, piskiem myszy cieszącym się ze szczeliny mniejszej niźli szpony kruka. Teraz człowiek patrzy na psa, ogląda się za siebie, widzi to, co zostawił za sobą. I oniemiał z żalu po utraconej wierności wobec bycia. Jak słup soli zamarł w swoim człowieczeństwie, słonym, lecz pozbawionym już możliwości płaczu. Nie rozumie ani śmierci ani życia. Czasem tylko martwi go to, że go to już nie trapi, że zapłacił, by nie pamiętać i nie rozumieć. * Odyseusz do psa: dla ciebie zabawa jest obrządkiem powagi, zagarnia cię jak bezlitosny przypływ, dla mnie nawet powaga nie jest ostateczna, zawsze coś trzymam w rezerwie, odkładam na potem. Wielka rodzina życia wypełnia cię szczelnie, twoja skóra prawie pęka od ich istnienia, dla mnie życie jest z rzadka widywanym bratem, który mieszka w dalekim mieście. Ty żyjesz, ja muszę się z życiem "uporać", jakoś go "znieść", mimo tego, że nie odmawiam mu przecież urody, że trzymam się go panicznie, kurczowo, ale ten uchwyt, to uścisk zespajający rozbitka z belką oderwaną od pięknego kiedyś statku, o którym dumnie mówiło się, że nic go nie zmoże. Patrzysz na mnie, widzisz to wszystko, co jeszcze nie ma imienia, co ledwie się przymierza do bycia; patrzę na ciebie, w twoich oczach zamieszkał już człowiek, dostrzegam światła wielkich miast. Wywąchujesz zapach ogniska z lasu, w miejscu, w którym dzisiaj stoi gwarne miasto, a oni wciąż tam siedzą w swoich zgrzebnych płótnach. Idziesz po śladach pozostawionych przez tych, którzy modlili się do Boga w dawno wygasłych językach. Twoje szczekanie rozwiewa popiół wypalonych słów. Ale to tam jeszcze żarzą się początki poezji. Tutaj słowa to monety na targowisku, albo łuk uwalniający strzały opierzone pogardą i śmiercią. Nie jestem wielkim kontynentem, ty nie jesteś wyspą zagubioną w bezmiarze morza; nie jestem korabiem nie zwyciężonym przez zjeżone fale, ty nie jesteś lichym odłamkiem deski unoszonym prądem; nie jestem bochnem chleba, ty nie jesteś marnym jego okruchem; nie jestem wielkim pozłocistym miastem, ty nie jesteś chatą zdziałaną tanim kosztem; moje wieże buńczucznie nie sięgają nieba, twoje nie rozpadają się bezładnie w gruzy; mój Bóg nie siedzi na wielkim złotym tronie, twój Bóg nie leży w prochu pod nadprożem stołu; nie jestem panem stworzenia, ty nie jesteś jego byle pachołkiem; nie władam ani dniami ani miesiącami, ty mądrze wstrzymujesz się od wołania o wieczność; marna jest moja wielkość, wielka jest twoja marność; u ciebie pradawny czas nocy, u mnie nerwowa niecierpliwość dnia; u ciebie niezmącony spokój lasu, u mnie wyrzut sumienia miasta; u ciebie czaszka milczenia, u mnie cesarskie szaty słów; u mnie eleganckie rękawiczki, u ciebie odsłonięte zęby; ja buduję z kamienia, ty jesteś kamieniem. Odrzuconym, lecz to na nim zbudowano miasto. * Argos blues Argos leżał na kupie gnoju zda się poza wszelkim błogosławieństwem, gdy wszyscy bogactwa błogosławieństwa wpłacali do banku zbawienia, robactwo co go żarło było mu jak bracia, ale to on poznał Odysa, odrzucony rozpoznaje Pana. Argos leżał na kupie gnoju, był małym wiejskim kościółkiem kiedy wszyscy budowali wielkie katedry, ale to on poznał Odysa, on rozpoznał Pana, Pan bowiem nie słucha mosiężnych trąb katedr. Argos leżał na kupie gnoju zakleszczony w jakimś kalendarzu studziennego czasu, ale to on poznał Odysa, ale to on poznał Pana, wszyscy niecierpliwie dążyli, zabiegali, kopali - on nie czekał na tę jedną godzinę, choć wiedział, że przyjdzie. Argos leżał na kupie gnoju, gdy wszyscy zalecali się do kobiet, mackami rodzin oplątywali świat, on był coraz bardziej prawdziwie samotny - jak pies; ale to on poznał Odysa, to on poznał Pana, bowiem jak nikt inny czuł swe osierocenie. Argos leżał na kupie gnoju trzeba było odchodów całego miasta, by okazało się ono godne jednego psa, miasta, które coraz wyżej wznosiło kamienie swej wojennej sławy, ale to on poznał Pana, bogactwo swe w nim znalazł, kiedy wszyscy trudzili się marnotrawieniem wszelkiego dobytku. Może żeby coś do nas dotarło trzeba, by coś do nas się przywlekło z kupy gnoju, i - umierając - liznęło nas ciepłym jęzorem. [1] Eseje na głos (Tadeusz Sławek) i kontrabas (Bogdan Mizerski) pt. Pies Odysa zostały zaprezentowane 29 września 2010 roku w Chorzowie. do góry strona 1 strona 2 strona 3 strona 4 strona 5 strona 6 strona 7 strona 8 strona 9 strona 10 strona 11} .